هفت

هنوز دارم فکر میکنم که چی شد و کی و چرا چمدان داد دست تو؟ غم نامه های مرا لایک میکنی و من غم ناله های تورا.. ولی هیچ کدام ما نمی داند آن نُت برای آن ِ دیگری مان نوشته شده است.
غریبانه ، گم شده ایم در زمانی که از برای ما نیست، در آسمانی که برای تو نیست... در روزهایی که خبر خوش از بازگشت بهار به خانه هایمان نمی دهد.
پاییز شده است و خوب به غایت سردناک! روزها و شبهایمان جا به جا شده است. دلتنگی اما ادامه دارد... حسرت که کاش شبی از شبهای تابستان تصمیمیان را می گرفتیم و سبز میشدیم.
دلتنگم؟ تکرار مکررات که دیگر گفتن ندارد. تو خود بخوان حدیث مفصل را!

پ.ن : میدوارم بلاگفا هی گند نزند به سر و روی ما! ما هی انگیزه نوشتن میگیریم هی میاید و لگد میزند زیر میز کارمان و کافه را بهم میریزد

گلشن...